دگر به مویه‌نشستن.... من سخت دلهره و دغدغۀ کل کشور بویژه شمال را دارم. می‌ترسم که فاشیستها بر سر اقوام دیگر کلاه بگذارند؛ چنان که تا کنون چندین بار گذاشته‌اند. سیاست؛ با عیاری و راستکاری سازگاری ندارد. سیاست یعنی فریب و نیرنگ و چال و امتیازگیری از هر طریقی که باشد؛ چنانچه تا کنون هم در گفتار و هم در عمل از نادرخان گرفته تا کرزی و غنی؛ بارها آن را عملی کرده‌اند. سیاست یعنی همان داستان باغبان حضرت مولانا در مثنوی که وقتی در باغش متوجه می‌شود یک روحانی، یک سید و یک عام مشغول دزدی میوه‌هایش هستن

در روز جاری یازدهم مارچ است؛ روز فرورفتن گلوله ها بر پیکر ستبر تاریخِ همگرایی و همدیگرپذیری فرهنگ کهن مان، روزی که برادران ناراضی شاهشجاع معاصر؛ آغوش باز مهرورزی سرزمین آریانای کهن و خراسان بزرگ را به ریشخند و سخره گرفتند و داغ ننگی ابدی بر پیشانی سیاه فرهنگستیزی قبایل خویش نشاندند. من نیز چون بسیاری دیگر از دوستان؛ این مناسبت را فراموش کرده بودم که چشمم به یاددهانی دوست ورجاوند جناب ناصر هوتکی افتاد که چگونه دستهایی سیاه؛ پیکرهای رسا، ستبر و سپید پیامبری چون

پیشاپیش؛ فرارسیدن نوروز و سال 1397 بر همۀ شما عزیزان تبریک. نوروز؛ پیام‌آور عشق نوروز؛ پیام‌آورِ عشق است و امید است پیکی که لبش نامه‌بر مِهر و نوید است ... شیپورِ رهایی ز سیهچالۀ اندوه مهمانِ عزیزی که ز تبعید رسیده است این جشنِ طبیعت نه ز گبر است و نه هندو نه هُولی و دیوالی و نه سَدَّه و عید است در پیکرِ این نادره‌مولودِ مُبارک شریان شده هر مویرگ و هرچه ورید است در سایۀ نوروز؛ بخندید و ببالید کاین دولت جاوید؛ خوش‌اقبال و سعید است بر مقدم نیکوش؛ بریزید و